Pritong Tilapia

Naalala ko noong unang beses akong nagprito ng tilapia.

Binating itlog at hotdog lang ang alam kong lutuin noong bata pa ako. Kaya nang minsang nautusan ako ng aking tatay na magprito ng tilapia, ginawa ko naman. Prinito ko ang tilapia na parang hotdog. Wala pang limang segundo sa mantika ay binaliktad ko agad ang isda. At binaliktad. At binaliktad. At nagwala ang tatay ko.

Sermon ang tanghalian.

Natutunan kong magprito ng tilapia the hard way.

: )

I'm back, baby!

Na-miss ko 'to. Na-miss kong gumawa ng blog entries about anything and everything under the sun. Na-miss ko ang blog ko. Kaya naman ako'y nagbabalik para magsulat ng kung anu-ano kahit walang nagbabasa nito. Si Jack Bauer nga nagawang bumalik, ako pa kaya?

I'm back, baby!

: )

Autopilot

Sa araw na ito, eksaktong isang taon na ang nakararaan, gumising ako nang nagtataka kung paano ako nakauwi ng bahay.

Birthday ng aming kaibigan noon kaya kami ay dumayo sa kanilang bahay. Kami ay kumain. Kami ay nagsaya. Kami ay uminom pero...

http://memecrunch.com

Isang tagay sa tagumpay! 'Sang case pa! At isa pa. At isa pa. At isa pa. At makalipas ang hindi mabilang na oras ay nagkayayaan nang mag-uwian dahil malalim na ang gabi. Pagkatapos magpaalam sa celebrant ay umalis na kami. Sumakay ako ng bus then the next thing I know, umaga na. Gumising ako sa aking higaan at nagtataka kung paano ako nakauwi ng bahay. Wala na akong maalala pagsakay ko ng bus kagabi. Seryoso.

Hanggang sa mga oras na ito, hindi ko pa rin alam kung paano ako nakauwi noong araw na 'yon. Ang alam ko lang, nakauwi ako nang ligtas. Sa tingin ko lang talaga, nag-autopilot ang katawan ko. Seryoso.

Kaya mga kaibigan, laging sundin ang payo ng alcoholic beverages:

https://www.google.com.ph

: )

Ortigas Station

Noong Lunes, habang ako'y nakasakay sa punung-punong tren ng MRT approaching Boni Avenue Station, biglang nagsalita ang driver ng tren sa PA system...

"Ortigas Station, Orti-", sandali siyang huminto at agad bumawi, "Boni Avenue Station, Boni."

Maraming pasahero ang napangiti tulad ko. Minsan talaga kahit medyo hirap tayo sa isang sitwasyon, may mga pangyayaring hindi mo inaasahan ang maglalagay ng ngiti sa iyong mga labi.

: )

Mani

Isang hapon habang ako'y inaantok sa loob ng bus, biglang may umakyat sa bandang Boni na nagbebenta ng mani sabay sigaw:

"Mani! Mani! Mani kayo dyan! Mainit pa, bagong lutong mani! Mani!"

Araw-araw namang bagong luto ang mani nila. Araw-araw ding mainit dahil bilad ito sa araw. May dalawang pasahero siyang nabentahan sa bandang harapan at tumuloy siya sa likuran.

"Mani kayo dyan! Mainit pa! Mani!"

Nang wala nang iba pang bumili, hindi ko inasahan ang sunod niyang sinabi.

"Mani! Ayaw nyo? Itatapon ko 'to!"

Nagtawanan bigla ang ilang pasahero pati na ako. Agad naman siyang bumaba ng bus pagkatapos niyang gumawa ng eksena. Sandali ring nawala ang nararamdaman kong antok.

: )

Remote Control

Simula nang masira ang remote control ng biniling DVD Player ni Papi, hindi na namin ito muling nagamit nang maayos. Apat lang kasi ang built-in buttons sa mismong player: Play/Pause, Stop, R/L (speaker) at Open/Close. Kaya kung manonood ka, dapat tuloy-tuloy. Walang rewind at wala ring fast forward. Good luck na lang kapag may na-miss kang eksena.

Ni minsan ay hindi sinukuan ni Papi ang DVD Player na 'yun. Hindi siya pabor na bumili na lang ng bagong Blu-ray Player. Kapag may dumadaan ngang nagbebenta ng remote control sa tapat ng bahay, nagbabakasakali siya na may isang gumana sa aming DVD Player. Pero ni isa, walang tumalab. Ngunit nitong nakaraang Linggo, dinapuan na ng swerte si Papi. Nang may dumaan na nagtitinda ng remote control, agad niya itong tinawag para ma-testing ang mga inilalako nito. Mga limang remote controls yata ang nasubukan niya at lahat naman gumana... pero hindi maayos. Hindi kasi tugma ang karamihan ng buttons sa dapat na silbi nito. Sa huli, binili na rin ni Papi 'yung may "pinakamalapit" na remote control.

http://memecrunch.com/

Ang problema, pahirapan gamitin 'yung bagong remote control. "Universal" kasi. Kumbaga sa gamot, generic. Walang brand. Power at Open/Close buttons lang ang gumagana nang tama. Sa ibang buttons, kailangan mo pa ng matinding pagsasanay para makabisado kung alin ang alin at saan ang saan. Halimbawa na lamang, ang Volume Control ay nasa buttons 1(+) and 4(-) samantalang ang nasa Volume (-) button naman ay Play. 'Yung iba, hahayaan ko na sa iyong imahinasyon.

Looking on the bright side, masaya na si Papi dahil muli nang magagamit ang aming DVD player. Good luck na lang sa amin.

: )

Matapobreng Taxi Driver

Minsan lang ako sumakay ng taxi.

Kahapon, napilitan akong pumara ng taxi dahil halos 40 minutes na akong late sa aking pupuntahan. Kasalanan ko naman e, hehe. Sa dami ng naghihintay ng taxi, awa ni Lord, nakasakay rin ako.

Nang malapit na akong bumaba at makitang 92.50 na ang meter fare, dumukot ako ng 100 peso bill mula sa aking bulsa at iniabot kay Manong Driver sabay sabing, "Malapit na po. Pwede na po ba ito?"

Biglang sinabi ni Manong Driver, "Bakit? Wala ka bang pera?"

Nagulat ako. "Ha?" lang ang nasabi ko.

"Wala ka bang pera?" ulit niya.

"Meron naman po," sagot ko.

"Kung 'yan lang ang ibabayad mo, ihihinto ko na 'to." Ang labo ng sinabi niya. Bakit niya ihihinto ang taxi? Hindi ba siya masaya sa 100 pesos? Dagdag pa ng matanda, "Kung wala kang pera, wag kang sasakay ng taxi."

Lalo akong naguluhan. Sa isip ko, sasakay ba ako sa taxi mo kung wala akong pera? At naliliitan ba siya sa 100 pesos? Kung tutuusin, dapat may sukli pa nga ang 100 ko e. Kung wala lang akong respeto sa matanda baka nasagot ko na siya nang pabalang. Pero good boy ako. Kalma lang, sabi ko sa sarili ko.

Nakarating naman ako sa aking destinasyon nang hindi lumampas sa 100 ang metro ng taxi. Iniabot ko na ang 100 peso bill kay Manong at kasama ng aking pekeng ngiti, pinasalamatan ko siya. Agad humarurot ang lintek na taxi.

Minsan lang ako sumakay ng taxi. At hindi ko akalaing ito pa ang mangyayari sa akin.

: |

Tahoooooeeeww

Kaninang alas-singko ng umaga, habang naglalakad kami ng kapatid ko papunta sa terminal ng jeep ay may nakita kaming magtataho sa 'di kalayuan. Bibili sana ako ng taho ngunit agad nagbago ang isip ko (at parang ayaw ko na ulit kumain ng taho) nang makita namin ang ginagawa ng magtataho.

May pinipigaang basahan 'yung magtataho sa gilid ng daan at ang nakita naming kulay ng likido ay puti. Oo, puti. Kakulay ng tinatabuan at tinatapon ng magtataho bago lagyan ang iyong baso.

Isipin niyo na lang kung saan ginamit ang basahan.

: |

Sundae Cone

Jollibee Starmall SJDM
October 8, 2012

Me: Dalawang cone twirl.
Cashier: 'Yung nasa cone po ba o nasa cup?

Jollibee Starmall SJDM
October 25, 2012

Me: Dalawang sundae cone.
Cashier: 'Yung sa cone lang po?

Pag ito nasundan pa, ewan ko na lang. Hahaha!
: )

Minsan May Dalawang Tanga

Di lang pala tanga, bastos pa.

: )

Holiday Calories

Habang nanonood sa TV, nainis ka nang pumasada ang commercial na may katagang “Tinatago ang taba? Mag-Lesofat!”

Pagsuot mo ng pantalon, agad mong naramdamang hindi nakarating sa dulo ang zipper.

Pagpasok mo sa opisina o eskwela, bati agad sayo'y “Tumaba ka yata?”

Kung nangyari sa'yo ang alin man sa mga nabanggit, wag kang mag-alala dahil natural disaster 'yan. Hindi na baleng lumaki ang tiyan basta't hindi bata ang laman. Napasarap lang naman ang iyong kain, hindi ba?

Matapos kasi ang Noche Buena at Medya Noche nitong nakalipas na dalawang linggo, siguradong bahagyang nadagdagan ang ating mga timbang. Umamin ka. Masamang magsinungaling, kaibigan. Ako mismo'y ramdam kong nadagdagan ng ilang guhit ang bigat ko sa timbangan. Masarap kasing kumain, hindi ba?

Spaghetti dito, pancit doon! Fried chicken dito, crispy pata doon! Adobo dito, hamon doon! Lechon dito, inihaw doon! Leche flan dito, fruit salad doon! Cake dito, ice cream doon! Softdrinks dito, alak doon! Lamon dito, laklak doon! Ang sarap talagang kumain, hindi ba?

Pero syempre, kailangang bumawi this year. Panahon na para mag-gym! Minsan lang naman tayo kumain ng ganyan karami. Minsan rin lang naman masira ang pinaghirapang dyeta. Ngunit kahit minsanan lamang ito, dapat ay palagi pa rin nating pinangangalagaan ang ating kalusugan. Dapat nang simulan ang healthy diet and lifestyle. Tara na't mag-exercise tayo tuwing umaga, tuwing umaga, tuwing umaga!

Kaya naman dahil sa dagdag na timbang dulot ng mga nakain sa handaan, plano ko'y makapagbawas ng timbang sa mga darating na araw upang pagsapit muli ng Pasko at Bagong Taon, pwede na ulit akong tumaba.

Ang sarap kasing kumain, hindi ba?

: )

Taun-taon tuwing sasapit ang bagong taon

Bago ang lahat, nais ko kayong batiin ng MALIGAYANG BAGONG TAON! 2012 na kaya naman nalalapit na ang pagkagunaw ng mundo! Mwahahahahaha!

Anyway, dahil sa December pa muling mauulit ang kasiyahan kagabi, narito ang ilan sa mga taun-taong kaganapan tuwing sasapit ang bagong taon:

• Matindi ang traffic jam sa mga pangunahing lansangan. Puno kasi ng mga mamimili ang malls lalo na ang department store at supermarket nito. Maging mga palengke malapit sa kalsada na walang nakalaan na parking lot ay nagdudulot rin ng pagsisikip sa daloy ng trapiko.

• Blockbuster ang mga bus terminals, pantalan at paliparan. Karamihan ng mga pasahero’y daig pa ang OFW sa dami ng bitbit na gamit pauwi sa kani-kanilang probinsya.

• Kaliwa’t kanan ang guestings ng dakilang Feng Shui experts para sabihing pera ang dala ng Year of the Water Buffalo at mamalasin ka ngayong taon kapag hindi ka bumili ng charms na crystals at nagpagawa ng water fountain sa kusina. Maganda ring mag-franchise ng siomai at kumuha ng life plan.

• Samu’t sari namang makukulay na bente, singkwenta, sandaan, limandaan, at sanlibo ang makikitang nagpuputukan sa kalangitan habang nalalapit ang pagsapit ng alas-dose. Nakakaaliw sa paningin pero mas mainam kung pinambili na lamang ito ng pagkain at ibinigay sa mga katulad kong walang makain.

• At siyempre, tadtad ng madugong balita ang radyo’t telebisyon bago sumapit ang bagong taon. Kahit kasi paulit-ulit na magbabala ang mga kinauukulan, paulit-ulit pa ring may napuputukan. Hindi kasi kumpleto ang pagpapalit ng taon sa Pilipinas kapag walang nasusugatan, napuputulan ng daliri, or worst, namamatay dahil sa napaka-child-friendly fire-crackers at iresponsableng gun owners.

Nawa’y ngayong 2012, kumpleto pa rin ang inyong mga daliri, kamay at paa. Dalawang tenga, dalawang mata, ilong na maganda.

Muli, MALIGAYANG BAGONG TAON sa inyong lahat! Live each day like it’s your last dahil ayon daw sa mga Mayan, baka ito na nga ang last.

: )

Regalong Nakakaiyak

May nagregalo na ba sa'yo ng panyo? Kung oo, anong naisip mo nang matanggap mo ang regalong ito?

A) Natuwa

B) Naiyak

C) Nakow! Siguradong paiiyakin ako ng taong iyon sa hinaharap!

Kung letter C ang sagot mo, basahin mo ang susunod na kwento. Kung A o B naman ang iyong sagot, basahin mo na rin ang kwento para masaya.

Noong unang panahon, may isang lalaking 4th year high school student na nakikipagbiruan sa isa sa mga kaklase niyang babae. Sa kalagitnaan ng kanilang pag-uusap, isang nakakahiyang pangyayari ang naganap.

Habang tumatawa ang lalaki, bigla na lamang siyang napasinga ng sipon. Yaks. Hindi niya napigilan ang bumabarang malapot na likido sa kanyang paghinga. Dali-dali niyang kinuha ang panyo mula sa kanyang bulsa at pinunasan ang nakakadiring bagay sa dalawang butas ng ilong niya.

Naglaho naman ang ngiti ng kausap niyang dilag at agad umalis sa kanyang harapan. Syet. Sana'y kinain na lang siya ng lupa kaysa nakita ng dalaga ang kanyang kahihiyan.

Nang sumapit ang Christmas party ng kanilang klase, nakatanggap ng regalo ang lalaki mula sa dalagang saksi sa nagawa niyang krimen. Hindi niya inaasahan ang laman ng regalong bigay sa kanya ng dalaga. Isang bagay na nagpatunay na hindi lahat ng taong nireregaluhan ng ganito ay paiiyakin ng taong nagbigay nito: isang panyo.

Wasak. Este, Wakas.

Ayan mga bata, ngayon ay alam na ninyo na hindi porke't niregaluhan ka ng panyo ng isang tao ay paiiyakin ka ng taong iyon sa hinaharap. Huwag basta-bastang maniniwala sa sabi-sabi dahil ang taong madaling maniwala sa sabi-sabi, chismoso.

...

Sa tuwing nagagamit ng lalaki ang panyong iyon, napapangiti na lamang siya pagkat kanyang naaalala ang isa sa mga nakakahiyang pangyayari sa buhay niya.

: )

Baluktot Na Daan

Dito sa lugar namin, ganito ang napansin kong pinagdaraanan ng sementong kalsada ng Quirino Highway:

Kapag ang sementong kalsada ay may bitak na, lalapatan ito ng aspalto. Kapag nagkaroon na ng bitak o parang napudpod na ang aspalto, bubungkalin ito pati ang semento sa ilalim nito at matapos patagin ang lupa, bubuhusan na ito ng semento. Kapag natuyo na ang semento, lalapatan naman ito ng aspalto. Kapag nagkaroon naman ng bitak o parang napudpod na ang aspalto, bubungkalin na naman ito, pati ang semento sa ilalim nito upang lagyan ng bagong semento. Kapag may bitak na naman ang kalsadang semento, basahin mo na lang ulit ang paragraph na ito.

Hindi ko alam kung kagagawan ito ng mga dumadaang malalaking truck ng semento o sadyang substandard lang talaga ang materyales na ginamit sa kalsadang ito. Pareho man ang dahilan, perwisyo ang siguradong hatid nito sa aming mga taga-Bulacan. Dyan sa inyo, ganito rin ba ang sitwasyon ng inyong kalsada?

Hindi ba nila pwedeng ayusin ang pagpili sa matinong contractor na gagawa ng ganitong proyekto? Ayaw ba nila ng matagalang solusyon sa problemang paulit-ulit na umuusbong? Sabagay, sa bawat proyekto ng local government tulad nito, may budget na makakaltasan ang buwayang kurakot. Hay buhay! Sila dapat ang binunungkal sa pwesto nila e.

Kailan ba natin madaraanan ang matibay at tuwid na daan?

: |

Unlimited Rice

Noong sumikat ang Mang Inasal dahil sa kanilang unlimited rice, akala ko'y gagayahin na rin ito ng mga nangungunang food chains sa bansa. Ngunit hindi ito nangyari. Hay.

Nang sakupin ng Jollibee ang Mang Inasal noong nakaraang taon, akala ko'y magiging unlimited rice na rin ang paborito kong 2 pcs. burgersteak meal. Pero hindi pa rin ito nangyari. Hay naku.

Kanin na nga lang, ipinagkakait pa? Bakit ba hindi nila maipatupad ang unlimited rice scheme? Mamumulubi ba sila pag nag-unlimited rice sila? Ang Mang Inasal nga ilang taon nang may unlimited rice pero kita naman natin ang patuloy pa nitong paglaki. Samantalang 'yung mga mas kilala at 'di hamak na mas big time na food chains sa bansa (ehem, Jollibee, ehem, Mcdonald's) ay hindi man lamang ito magawa! Sa isang rice meal, isang cup rin lang ang kanin. Buti pa 'yung Bento, kumpleto.

Alam naman nating malakas sa kanin ang mga kababayan natin. Kaya para sa kapakanan ng mga gutom na tiyan, nananawagan ako sa lahat ng food chains at restaurants dito sa Pilipinas na gawing rice-all-you-can-eat ang kanilang rice meals! Pero dapat walang price increase!

Mas enjoy ang Chickenjoy kapag kanin ay 'di bitin. Ipaglaban ang karapatan mong mag-kanin! Kaya't sabay-sabay nating isigaw ang sigaw ng bayan:

Kanin! Kanin! Kanin!

: )

Vrum! Vrum!

Motorsiklo na raw ang bagong hari ng kalsada. Ito ang titulong hawak dati ng mga jeepney. Bigla kasing nagsulputang parang kabute ang mga nagbebenta ng murang motorsiklo kaya ang resulta: lomobong parang populasyon ng Pilipinas ang bilang ng mga motorsiklo sa daan. Gagaya na ba tayo sa Thailand?

Pero ang nakakabahala lamang, ginagamit rin ito ng mga kawatan sa kanilang masasamang gawain. Nandyan yung mga "riding-in-tandem" na nang-aagaw ng cellphone at bag o kaya'y mas malalang krimen tulad ng armed robbery at carjacking. Madali kasing makatakas ang mga kriminal gamit ang motorsiklo dahil mabilis ito. Kaya rin nitong mag-overtake o sumingit sa pagitan ng ibang sasakyan lalo na kung magaling magmaneho si gago. Kaya madalas, hindi nasasakote ng mga pulis ang mga tarantado.

Ang isa pang problemang dulot ng pagdami ng motorsiklo ay ang pagtaas ng kaso ng aksidenteng sangkot ang bagong hari ng kalsada. Masuwerte kung galos at konting sugat lamang ang tinamo ng naaksidente sa motor dahil sa pagkakaalam ko, marami dito ang namamatay on the spot. Karamihan kasi ng mga namamatay sa aksidenteng kinasasangkutan ng mga motorsiklo ay dahil sa hindi pagsusuot ng matigas na helmet. Marami kasing matitigas ang ulo na sadyang binabalewala ang paggamit nito. Ang iba'y mayroon namang suot pero pang-scooter nga lang. Ngunit balewala rin ang tigas ng kanilang ulo kapag sila'y minalas na maaksidente sa daan. Kahit sinong tumilapon sa ere at bumagsak sa matigas na semento, kahit gaano pa katigas ang ulo ay siguradong mababasag ang bungo kapag helmet ay hindi suot. Laman na agad ng news programs mamaya at laman pa ng tabloid bukas. Ngayon, ayaw mo pa rin bang magsuot ng helmet?

Wala namang masama sa pagmo-motor kung hindi tarantado ang nagpapaandar nito. Walang maaaksidente kung tamang disiplina ang nangingibawbaw sa kalsada. At wala ring mawawala kung uunahin lagi ang kaligtasan.

: )

Mischief Managed!

Matapos ang walong buwang paghihintay, sa wakas ay nandito na rin ang Part 2 ng Harry Potter and the Deathly Hallows. Sa sobrang excitement, pinamadali ko pa ang kapatid ko para lang maabutan yung 11:10 AM, pero dahil nasa dugo namin ang JASMS, di namin ito inabutan. Buti na lang may 11:40 AM dun sa isang theater. Anyway, pagpasok ko ng sinehan, sabi ko sa sarili ko, "It all ends now!"

: )

After 130 minutes sa aking kinauupuan, ang nasabi ko na lang, "That's it?"

: |

Naiintindihan kong hindi lahat ng mga nakasaad sa libro ay lalabas sa movie adaptation nito. May mga detalye talagang matatanggal pero dapat maiwan yung mga importanteng bagay. Ngunit sa kaso ng 7.2, talagang may natanggal na mga importanteng detalye! Ang bilis pa ng mga pangyayari! But wait, there's more!

Una sa listahan ng mga hindi ko nagustuhan sa 7.2 ay ang Chamber of Secrets scene. Bakit pa ito dinagdag kung yun lang ang nangyari?! Bakit?! Pangalawa, bitin na bitin ako sa fight scenes. Bakit kulang sa aksyon?! Bakit?! Pangatlo, ang nakakainis na katapusan ni Bellatrix Lestrange. Bakit sumabog si Bellatrix?! Bakit?! Pang-apat, kung sisirain rin lang pala yung Elder Wand, sana nadurog na lang ito sa final duel nila Harry at Voldemort. Bakit pinutol?! Bakit?! At huli, parang walang dating yung epilogue. Di ba dapat makulit si James? At bakit masyadong seryoso si Al? Bakit nagkaganoon sila?! Bakit?!

Sa kabuuan, ayos lang yung pelikula. Ayos lang. Hindi maganda, hindi pangit. Ayos lang. Ang nagustuhan ko lang talaga ay ang kwento ni Snape, kahit bitin. Muntik pa nga akong maluha, seryoso. Sana yun na lang ang dinagdagan nila ng eksena.

Masyado siguro akong nag-expect. Pero masisisi mo ba ako? Matagal ko itong hinintay e! Naalala ko tuloy yung Goblet of Fire. Deathly Hallows Part 2 na nga ang pinakahuli sa film series na ito tapos ganito pa ang kinahinatnan. Bakit ganun?! Bakit?!

: (

Byaheng 90's

Kaninang umaga, pagsakay ko ng ordinary bus ay agad kong narinig ang hindi napapanahong tugtugin ng 1990's. Hindi ito mula sa isang radio station dahil walang nagsalitang nakakairitang DJ. Natuwa ako dahil matagal ko nang hindi naririnig ang mga napakinggan kong kanta kanina. Napakanta ako sa halos lahat ng kanta nila Ariel Rivera, Dingdong Avanzado, April Boy, Roselle Nava, Carol Banawa, Gary V., Freestyle, Side A, at marami pang ibang hindi ko na maalala ang kumanta. Naalala ko tuloy na madalas kong marinig ang mga kantang 'yan sa radyo noong bata pa ako. Ang nakakainis lang kanina, hindi buo lahat ng narinig kong kanta! Mula 1st verse hanggang end of chorus lang and then next song na agad! Lintek 'yung nag-burn ng CD! Kung kumpleto lang 'yung mga kanta kanina, mas masaya sana. Nabitin ako e. Ayaw ko pa namang nabibitin.

Paminsan-minsan, subukan ninyong makinig ng mga kantang napapakinggan ninyo noong kayo'y bata pa lalo na ang OPM. Sa halos isang oras kong byahe kanina, sandali akong bumalik sa pagkabata. Marami tayong magagandang tugtugin noon na hindi dapat nababaon sa limot ngayon. Mabuti nga't may naririnig pa akong mga lumang OPM songs sa radyo ng mga pampublikong sasakyan. Hinding-hindi ko tatawaging laos ang mga kantang ito. Mas laos ang mga taong lumilimot dito.

Para sa akin, mas malaman ang mga kanta noon kaysa mga usong tugtugin ngayon. Kung tutuusin nga, mas may kwenta pa 'yung mga OPM songs noong 90's kaysa mga kanta ni Justin Bieber.

: )

Maanghang

Kahapon, may nakita akong bumili sa kapit-bahay namin...

BOY: Pabili ngang kikiam, sampung piso.

NAGTITINDA: Anong sauce?

BOY: Maanghang.

NAGTITINDA: Maanghang? Hot sauce?

BOY: Wag yun, maanghang yun.

Anlabo.

: )

Baka tamaan ng kidlat

Tuwing kumukulog o kumikidlat, bukod sa kailangan patayin ang TV at PC ay kailangan rin i-unplug ang cables ng super antenna (Yes, hindi kami naka-cable TV dahil hindi kami mayaman)at ng modem (Yes, may PC sa bahay pero hindi pa rin kami mayaman) dito sa bahay. Bakit? Dahil baka tamaan ng kidlat yung antenna o kable sa mga poste. Pero bukod pa dyan, may isa namang kakaibang ginagawa ang aking Tatay dito sa bahay kapag nagwawala ang kalangitan. Itinatago o tinatakpan niya ang mga salamin (mirror) gamit ang anumang tela tulad ng towel. Bakit daw? Kasi baka tamaan daw ng kidlat yung salamin. Weird.

Hindi ko alam kung sinong hudas ang nag-imbentong lapitin ng kidlat ang mga salamin. Kahit kasi sa probinsya namin, ginagawa yun kapag kumukulog at kumikidlat sa kasagsagan ng ulan. Yung antenna at mga kable sa poste, matatanggap ko pang posibleng tamaan ng kidlat. Pero yung salamin?! Anong koneksyon? Teka, hindi kaya iisa lang ang nag-imbento nito at ang nagpauso ng mga out-of-this-world pamihiin sa mga baryo? Kung buhay pa siya, sana tamaan siya ng kidlat!

At dahil umulan kagabi, hindi tuloy namin natapos yung episode 12 ng My Girlfriend is a Gumiho. Tapos na mag-buffer yun e! Kainis!

: (